?

Log in

որ չկորցնեմ

Guillaume Apollinaire: Le Bestiaire ou Cortège d'Orphée: La chèvre du Thibet

Les poils de cette chèvre et même
Ceux d’or pour qui prit tant de peine
Jason, ne valent rien au prix
Des cheveux dont je suis épris.

Ապոլիներ․ Գազանանոց․ Տիբեթյան այծ

Այս այծի մազերը, նույն գեղմը ոսկի,
Որ այդքան տառապանք սոսկալի
Պատճառեց Յասոնին, ոչինչ է ըստ իս
Ծամերի համեմատ սիրածիս

(թարգմանության սեւագրություն)



Аполлинер: Бестиарий: Тибетская коза

Шерсть этой козы и руно золотое,
Руно, что Язона лишило покоя,
Не могут сравниться с тем шелком волос,
Который тоже покой мой унес.
(пер.Н. Кудинова)






La Chèvre du Thibet (from Le Bestiaire). Music: Francis Poulenc (1899-1963)


Քանի որ վերջերս շատերն են հետաքրքրվում հայկական ճարտարապետության պատմությունով, որոշել եմ ինչ պատահմամբ գտնում եմ՝ այստեղ դնել: Շատ ենք վերջերս խոսում թամանյանական֊եսիմնչ: Բայց քչերն են հասկանում, օրինակ, ստալինյանը որն ա: Դա գաղափարախոսություն է, որը դրսեվորվել է գեղարվեստական արտահայտամիջոցներով: Եւ ոչ հակառակ: Եւ որ ասում ենք․ այսօրվա արդի հայկական ճարտարապետությունը կապկում է ստալինյանը, խոսքը առաջին հերթին հենց գաղափարախոսության մասին է: Բայց պետք չէ ուղղակի կրկնություն որոնել: Ոչ, սա ինտուիտիվ, վատ հասկացվաց, ենթագիտակցական մակարդակի վրա տեղի ունեցող պրոցես է:

Ահա Կարո Հալաբյանի հոդվածը՝ ԽՍՀՄ Ճարտարապետություն - 4 - 1936 ամսագրից:

Ինքը՝ Կարո Հալաբյանը անշուշտ տաղանդավոր ճարտարապետ էր: Բայց եկեք ազնիվ նայենք փաստերին, տեսեք ինչ վախենալու տեքստ է: Հալաբյանը շատ խելացի, խորամանկ եւ հարմարվող դուրս եկավ, ժամանակին ճիշտ կողմնորոշվեց: Ինքն էլ էր կոնստրուկտիվիստական փորձեր անում, բայց դե հասնելով բարձր պաշտոնների՝ հրաժարվեց սխալ բաներից, վերցրեց մի մեծ թուր ու սկսեց աջ ու ձախ կտրել, բավականին հաջող: Համոզված եմ, որ նման հոդվածներից հետո ահագին մարդ գնում էր ուղիղ Սիբերիա: Երջանիկ եմ, որ չեմ ապրում այդ ժամանակներում:

Կարդացեք անպայման: Չնայած ծանր է, խեղդվում ես միտեսակ:



ПРОТИВ ФОРМАЛИЗМА, УПРОЩЕНЧЕСТВА, ЭКЛЕКТИКИ
К.С.АЛАБЯН

Read more...Collapse )



Ներկայացնում եմ էջեր Декоратовное искусство СССР 1968թ հատուկ Հայաստանին նվիրված ամսագրից:
Անպայման նայել

Read more...Collapse )

Շարունակում ենք

Ուզում եմ պատասխանել հարգարժան Մարինե Պետրոսյանի հաջորդ հոդվածին:

Կարդալ այստեղ
Ուրեմն, ասեմ: Այն ամենը, ինչ գրել ես Թամանյանի մասին, այո, ճիշտ է: Այս բոլոր գաղափարները հայտնի են բոլորին, ովքեր իրոք հետաքրքրվել են, կարդացել են: Այո, խնդիր կար նոր մայրաքաղաք կառուցելու, հինը պահպանելու խնդիր դրված չէր: Եվ սխալ է պատմությունը <եթե>ներով գնահատել: Հենց դրա մասին բոլորս հազար անգամ ասել ենք, չգիտեմ ինչու ես ասում, որ դա դու ես հայտնագործել, հարյուր հատ հղում տվեցինք, ասում ես՝ հետաքրքիր չէ: Անցել է 100 տարի, եւ կարող ենք փաստել. լավ թե վատ, բայց այն ժամանակվա խնդիրները լուծվել են ժամանակին, իհարկե, ոչ ամբողջությամբ: Այսօր ամենինչ փոխվել է. չկա զրոյից նոր մայրաքաղաք կառուցելու անհրաժեշտություն, այսօրվա Երեւանը մակերեսով 10 կամ 50 /չգիտեմ հաստատ/ անգամ ավել տարածք է զբաղեցնում, քան թամանյանականը: Փոխվել է հասարակարգը /մի քանի անգամ: Փոխվել են համաշխարհային քաղաքաշինության տենդեցները, գեղագիտական մոտեցումները: Հիմարություն է քննադատել Թամանյանին այն տեսակետից, թե սխալ է թե ճիշտ, բայց նաեւ հիմարություն է ընդունել որպես խնդիրների լուծման միակ ճանապարհը: Մի անեկդոտ կա, վրացական կինոից. գյուղացիներից մեկը բարձրանում ա էլեկտրական սյան վրա, չի կարողանում իջնել: Հարեւանները հավաքվում են, մեկը ասում ա, ես գիտեմ ձեւը, մի պարան գցեք, ծերը բռնում ա, ասում ա դե քաշեք: Գյուղացիք քաշում են, էս մարդը ընկնում մեռնում ա: Ասում են, այ մարդ, էս խի՞ սենց բան արեցիր, պատասխանում ա. անցած տարի մեկը ջրհորն էր ընկել, տենց էինք հանում:

Երկրորդը, եթե ինչ որ մեկը ասում է, որ Թամանյանը ստալինյան քաղաքաշինություն էր իրականացնում, ես վեճը լքում եմ, ինչպես կլքեի, եթե մեկը ասեր Բախը՝ ատոնալ երաժշտության հիմնադիրն ա: Բավական է կարդաս ստալինյան հանդեսների քննադատությունը, որ տեսնես, ոնց էին նրանք քննադատում Թամանյանին: Անգրագետ, ավելիճիշտ՝ տգետ մարդկանց հետ խոսելը ժամանակի կորուստ է, ես չգիտեմ, քեզ ով ա տենց բան ասել, Մարինե ջան, արխային քշի թող գնա: Միեւնույն ժամանակ ծիծաղելի է այն կարծիքը, որ այսօրվա մեր քաղաքաշինությունը թամանյանական գիծն է շարունակում, ոչ եւ ոչ: Հենց ստալինյանն է շարունակում, բայց լինելով կրկնողություն՝ որակի տեսակետից շատ խղճուկ ու թերի:

Երրորդն էլ, երբ ասում ես, չկա ալտերնատիվ: Ես էլ կարող եմ չկարդամ քեզ, մյուսին, մյուսին, ասել, որ չկա ժամանակակից հայկական գրականություն: Չկա, որուհետեւ ես ալարում եմ մտնել գրախանութ ու մի գիրք առնել: Տասնյակ տարիներով աշխատում ենք, հարյուրավոր առաջարկություններ ենք արել, լավն են թե վատը՝ դա էլ ուրիշ խնդիր է: Կարող եմ բառերով էլ ասել. քաղաքաշինությունը պետք է լինի միջավայրային, կեղծ ձեւերը փակուղի են տանում, Թամանյանի ճարտարապետությունը բացի ամենինչից նաեւ ազնիվ էր՝ նյութերը, շինտեխնոլոգիան ու ձեւը համապատասխանում էին իրար, էլ չեմ ասում համապատասխան կրթության եւ մասնագիտական տաղանդի եւ ունակությունների մասին: Պետք է կառուցել այսօրվա մեթոդներով, այսօրվա ճարտարապետություն, բոլոր դեպքերում՝ հաշվի առնելով կոնկրետ տարածքի հատուկ պայմանները եւ սահմանափակումները: Ու քանի որ ի տարբերույթյուն 1920 թ մենք արդեն ունենք մեր մայրաքաղաքը՝ արդեն թվով երրորդ պետության, մենք պարտավոր ենք նոր մեթոդներ գտնել պահպանել նաեւ հիշողությունը:

Մի քանի կետ

Քանի որ ՖԲ֊ում դժվար եւ անիմաստ է նորմալ զրուցել, որոշեցի այստեղ պատասխանել հարգելի Մարինե Պետրոսյանին: Նախ, շնորհակալություն ուշադրության եւ բանավեճի անցնելու համար: Երկուսն էլ մեզ շատ պակասում են:

Ճիշտն ասած, եթե միայն իմ դիրքորոշման մասին խոսեմ, ապա Մարինեն իհարկե մեղադրելու իրավունք ունի, բայց ոչ թե միտումնավոր կիսատ թողելու կամ թաքցնելու, այլ վատ շարադրելու, բայց դա բացատրվում է նրանով, որ ես տեսական աշխատանքներ գրելու հմտություններ չունեմ, այն գաղափարներս համակարգված չեն, համ էլ օտարալեզու կրթություն եմ ստացել՝ հետեւաբար միգուցե լեզուս էլ մի բան չէ: Բայց փորձեմ կետ առ կետ ճշտել դիրքորոշումս:

Նախորոք ասեմ, չեմ կարողանա ինձ ստիպել գրածս խմբագրել, եթե անկապ անտրամաբանական կտորներ լինեն, ներողություն, արագ-արագ գրում եմ: Հարցերին հավեսով կպատասխանեմ


ԿԱՌՈՒՑԵ՞Լ ԹԵ ՉԿԱՌՈՒՑԵԼ ՆՈՐ ԵՐԵՎԱՆԸ

կարդալCollapse )

Tags:

Այս հարցազրույցը շատ հետաքրքիր է վերլուծելու համար:

Նախ, ասեմ, որ Լեւոն Վարդանյանը ի տարբերություն շատերի, անկեղծ է եւ իրոք ասում է այն, ինչին հավատում է: Գնահատում եմ:

Հիմա երկու բառով, առանց շատ խորանալու: Էն «սարայական» ասուլիսի ժամանակ ես կարծիքս հայտնեցի, որ մեր քաղաքաշինությունը սկզբունքորեն մի 50 տարով հնացել է: Հետո ճարտարապետները նեղացան, որ իրենց ռետրագրադ եմ համարում: Իրականում, խոսքը առանձին ճարտարապետների մասին չէ, այլ համակարգի:

Վարդանյանի օրինակ բերած բժշկական կոնսիլիումը ապացուցում է, որ մոտեցումները էնքան հին են, որ այդ կերպ մտածող մարդիկ նույնիսկ չեն հասկանում, ինչի մասին է խոսքը: Շատ վատ օրինակ է, վաղուց արդեն քաղաքաշինությունը չի որոշվում մասնագիտական կոնսիլիումներով, դուրս է եկել փակ ժողովների նեղ սենյակներից: Էլ չեմ ասում, որ էդ կոնսիլիումների ո՛չ ձեաչափը գիտենք, ո՛չ օրինական հիմքերը, ո՛չ կազմը: Դե ասում եմ, չխորանամ, զուտ թեզեր են:

Ես բացարձակ չեմ ուզում իմ կարծիքը ասել բանախոսի ճարտարապետության մասին, չնայած ունեմ, համենայն դեպս, հարգում եմ, ի տարբերություն որոշ սրճարանաբնակների, մեծ փորձ ու սեփական ձեռագիր ունի: Բայց, իհարկե, զավեշտալի է, որ իր հետ բոլոր անհամաձայն մարդիկ իր համար անբան ոչնչություն են: Քիչ մը չհիմնավորված մեծամտություն է: Միեւնույնն է, սարսափելով տգետների շարքում հայտնվելու վտանգից, ասեմ, որ այդպես էլ չհասկացա «Հին Երեւանը» ինչ բան է: Ավելիճիշտ, ես ինքս պատկերացնմում էի, բայց հեղինակի բացատրությունը շատ հակասական էր եւ բարդ: Մի կողմից, ասում է․ ով մտածում է, որ դա հուշարձանների պահպանման ծրագիր ա ու այդ տեսակետից է քննադատում՝ նա հիմար է: Մյուս կողմից, ով դեմ է կամ չի ուրախանում՝ էլի հիմար է, քանի որ էս ծրագրով փրկելու ենք երեւանյան շենքերի նմուշներ: Նախ, էդ «փրկելը» նոր մասնագիտական եզր է, էկեք հասկանանք, ինչ ենք անելու․ տեղափոխելու շենքերը ամբողջությամբ, ֆասադները: Չե, շենքերի կեսը արդեն գոյություն չունի, մի քանինիսի ճակատների քարերը խառը֊խշտիկ մի տեղ գցած են, ու Աֆրիկյանինը՝ հատիկ֊հատիկ պահպանված: Իրականում, այս ծրագրի մեջ երեսպաշտություն կա, քանդելու ինդուլգենցիա: Դե էն որ ծնողիդ տանում ես ծերանոց, անպայման ասում ես, չէ, այնտեղ քեզ լավ կլինի, սիրուն-կուշտ-տաք ու, ամենակարեւորը, կողքդ էլի քո նման տատիկ֊պապիկներ, շախմատ, բլոտ, նարդի, ծելեվիզըր:

Իմ պատկերացումով, կառուցվում է ընդամեը շատ մեծ առեւտրի կենտրոն, որի ճակատներում որպես դեկորացիա օգտագործված են երեւանյան հին շենքերի մոտիվներ, տեղ֊տեղ մի քանի իսկական շենք: Գաղափարը հեչ նոր չի, ճարտարապետական այդ սերունդը ոգեշնչված էր 1977 Ջենքսի «Պոստմոդեռնիզմի ճարտարապետության լեզուն» գրքից, վախենամ, շատերի համար պոսմոդեռնով էլ ավարտվեցին ճարտարապետության համաշխարհային զարգացումները: Դրանց ավելացել է 3 հանրապետության իբր նժդեհական ձեւական ազգայնականությունը, ու ստացել ենք այսօր տիրող արդեն մոռացված ամերիկյան 70-80-ականների պոստմոդեռնիզմի եւ ստալինյան հետպատերազմյան ուղղաձիգ ճարտարապետության վախենալու սիմբիոզը: «Ազգային՝ ձեւով, պոստմոդեռնիստական՝ բովանդակությունով:» Որի առանձին նմուշներ կարող է լավ են նկարված, շնորհքով հեղինակներ ունեն, մյուսները՝ կատարյալ անգրագիտություն են: Բայց որեւէ մեկը չես կարող կոչել ժամանակակից հայկական ճարտարապետություն:

Երեւի առեւտրական տարածքների մասին էլ Мейтленд. Пешеходные торгово-общественные пространства֊ն էր ոգեւորում: Բոլորս էլ ունեինք այդ գրքից, ուրիշ դե քիչ կար: Կտրվածքից այդպես ենթադրեցի, միգուցե սխալվում եմ:

Հետո, մարդը ասում է, պետք է, օրինակ, սովետական մոդեռնը քանդել, որուհետեւ ԵՍ չեմ հավանում* ու համարում եմ քանդվելիք: Նորմալ է, մարդ ա, կարծիք ունի: Բայց զարմանալին այն է, որ միշտ այդ կարծիքն է դառնում գործնական, որոշումներ կայացնելու հիմք: Ինչու՞: Որուհետեւ հենց իր ասած կոնսիլիումներն են որոշում, գաղտնի փակ կոնսիլիումները՝ տարօրինակ անհայտ չափանիշներով հավաքվող, չնայած չէ, շատ պարզ, ինչ կոնսիլիում ինչ բան, եփած հավի ծիծաղն էլ էկավ ))))) բայց դա էլ ուրիշ թեմա է:
Լավ, շատ խոսեցի, բայց հետաքրքիր ա, ,լսեք:


* իհարկե, ասում է, մարդիկ էլ էին զզվում, օրինակ բերեց, որ ժողովուրդը «կուկուռուզ» ու «կռազ» էր ասում, բայց հավատացեք, դա ճափանիշ չէ պետության եւ հանրության կյանքի արդյունքները արժեւորելու համար

օգտակար text tips

Էնօրը որոշեցի մի տեղ հավաքել տուֆտա անգրագետ անիմաստ արտայայտությունները, որոնք կարծես թե խորիմաստ են, բայց եթե լուրջ մտածես՝ բացարձակ ԱՆիմաստ են, վերջերս տարածում են ստացել նոր հայերենում, մասնավոտապես պաշտոնական ու բանաձեւի պես օգտագործվում են բամավեճը փակուղի բերելու նպատակով կամ որպես կռուծիտ։ Անձամբ ես ցածը նշված բառակապակցություններին հանդիպելիս, դրանք պարունակող խոսքը ուղարկում եմ աղբաման։ Գնացինք

- ցեխ շպրտել, մեր վրա ցեխ մի՛ շպրտեք
օգտագործվում է հիմնականում արդեն իսկ ցեխոտված անձանց կամ երեւույթների կողմից սույն ցեխի առաջացումը բացատրելու նպատակով։

- շոու մի սարքեք,սա շոու էր
օգտագործվում է նույնիսկ բառիս բուն իմաստոբ հեռուստա- եւ ուրիշ շոուների ընթացքում։

- ոմանք փորձում են դիվիդենտներ շահել
Այս արտահայտությունը սիրում են մարդիկ, որոնք շառից ու փորձանքից էլ առանց օգուտի դուրս չեն գալիս

- կրթական ցենզ, դուք չունեք էդքան կրթական ցենզ, որ հետս վիճեք
Բազմիցս օգտագործել է կրթության եւ գիտության հաղորդավար Աշոտյանը։ Ուրեմն ասեմ, մարդը չի կարող ցենզ ունենալ, ցենզին կարելի է համապատասխանել, մնացածը կարելի է կարդալ, եթե ցանկություն լինի

- եկեք գնահատականներ չտանք
Համաձայն եմ, սա կարող էր ասել ուսանողը դասախոսին ստուգարքը տապալելուց հետո, բայց ոչ քաղծառայողը կամ պատգամավորը՝ քաղաքացուն կամ նմանատիպ լրագրողի

-կարեւորը, համախմբվենք
Նույնիսկ խաշի սեղանի շուրջ չստացվող կոչ է, քանի որ անպայման մեկը ալերգիա ունի զինգից ու ժարիտարած ճուտ ա պատվիրում, բացարձակ չխանգարելով ընդհանուր համերաշխությանը։ Բավական է պարզապես մնալ Սահմանադրության եւ ՔՕ պահանջների շրջանակներում

շարունակելի

Tags:

Ապրելու մասին

Քանի որ էս թեման չգիտես ինչու չի կորցնում արդիականությունը, ասեմ իմ կարծիքը ու սրանից հետո միշտ էս գրառման վրա հղում եմ անելու, որ երկար բարակ չբացատրեմ: Կարող եք համաձայն չլինել, բայց ինձ համոզել չի լինի, սա տարիների ընթացքում ձեւավորված կարծիք ա.

1. ուրեմն, ցանկացած մարդ, ով չի խախտում օրենքը /մանր-մունր կարմիր լույսի տակ անցնելը չենք հաշվում/, դրանով ուրիշ մարդկանց վնաս չի տալիս եւ որեւէ օրինական ճանապարհով ճարում է ապրելու միջոցներ /այդ թվում՝ նույնիսկ չաշխատելով՝ օրինական նպաստ է ստանում պետությունից կամ գումար բարեկամներից կամ դատարկ շշեր է հավաքում աղբանոցներում/, այդ մարդը իրավունք ունի չպատասխանի «իսկ դու ինչ ես արել այս կյանքում» տուֆտա հարցին:

2. եթե բացի առաջին կետի պայմաններին համապատասխանելուց տվյալ քաղաքացին նաեւ բոնուսային հարցերի է պատասխանել, այն է․ ծառայել է բանակում կամ ուրիշ պարտավորություններ է կատարել, ապրուստի միջոցները վաստակում է ստեղծագործ աշխատանքով * , պարբերաբար հարկեր վճարում, ունի երեխաներ եւ ապահովում է երեխաների ապրելու եւ կրթություն ստանալու գոնե մինիմալ պայմանները եւ այլն, ապա այս մեր քաղաքացուն պետությունը եւ հասարակությունը պարտավոր են աչքի լույսի պես պահել եւ գուրգուրել, նույնիսկ եթե վերընշված անձը լինի այն աստիճան ժլատ ու սառնասիրտ, որ ոչ միայն բարեգործությունով չզբաղվի, այլ նույնիսկ հարեւանին մի պտղունձ աղ չտա կամ առատաձեռ լինելով էնքան ապաշնորհ լինի բիզնեսում, որ նույնիսկ մի փոքրիկ գյուղի ջրագիծ չկարողանա կառուցել: Եւ, հետեւապես, «իսկ դու ինչ ես արել այս կյանքում» տուֆտա հարցին այս մեր քաղաքացին կարող է չպատասխանել արդեն բավականին կոպիտ տարբերակով:

3. Առաջին կետի պայմաններիմ հակասելու դեպքում ոչ մի եկեղեցի կառուցել կամ բարեգործություն անել չի օգնի: Պաբլո էմիլյո էսկոբար Գավիրիայից լավը չեք կարող լինել, մարդը տասնյակ գյուղեր եւ ավաններ կառուցեց ու պատրաստ էր Կոլումբիայի արտաքին պարտքը իրա ջեբից փակել, բայց դե չէ էլի, մեկ ա մնաց հանցագործ ու մարդասպան:


* ստեղծագործ լայն իմաստով, հավաքարարից՝ մինչեւ ձեռնարկություններ ստեղծող գործարար: Դժվարանում եմ ոչ ստեղծագործ աշխատանքի օրինակ բերել, մենակ ԴԱՀԿ-ն ա մտքիս գալիս

Tags:

Destroy this world

How ISIS is doing now, the Turkish government has done for a long time

Syria:
Palmyra:





Turkey (today):
THE MONASTERY OF KHTZKONK

The Monastery's Destruction
The fate of Khtzkonk is one of the clearest and most disturbing examples of the Turkish state's genocide of this region's Armenian population being later extended to their cultural monuments.
The monastery remained in use until 1920, when the remaining Armenian population of the Kars region was expelled by the Turks. After this, the area became a restricted military zone that was closed to visitors (as late as 1984 a special permit was needed to travel to Digor). When the monastery was next visited by historians, in 1959, only one church, Saint Sargis, remained standing - and it was seriously damaged. It was reported that villagers at that time said the churches had been blown up by Turkish soldiers. The inhabitants of nearby Digor still (2002) say the same thing.

and this also

Չէ~, Գեվառա ջան, չէ

Երկար մտածելուց, ընկերների ու ծանոթների հետ զրուցելուց հետո էկա էն մտքի, որ պետք ա գնալ սահմանադրական փոփոխությունների հանրաքվեի ու ասել ՈՉ:

Սկզբից մտածում էի բոյկոտ կամ Չակ Նորիս, բայց հասկացա, որ չէ

Ինչպես միշտ նշում եմ, քաղաքականությունից հեռու եմ, ու էս հարցը որպես քաղաքացի եմ դիտարկում:

Չեմ վախենում ռոմանտիկ թվալ /բայց առանց պաթոսի, բացարձակ/: Ուզում եմ մեր էն 88 ոգին էլի լինի, մի քիչ կարող ա պարզունակ ու անգրագետ թվա, բայց միտքը սա է.

- Արա~, ձեռքերդ հեռու քաշեք մեր սահմանադրությունից:
Ինձ փոփոխությունների բովանդակությունը բացարձակ չի հետաքրքրում, ինչպես ծանր հիվանդի բարեկամներին չի հետաքրքրում թե ինչ է պատրաստվում անել վատ համբավ ունեցող վիրաբույժը վիրահատության ընթացքում, ամեն ինչ անելու են մոտիկ չթողնելու համար:

Ես, բնականաբար, չեմ հավատում, որ գործը չի հասնի հանրաքվեի: Այ դա քաղաքական գործիչների ու կուսակցությունների գործն ա, բայց բոլորս, կարծում եմ, գիտենք, որ չեն կարողանա /եթե ցանկությունը նույնիսկ կա/: Դրանցից շատերը ասում են "Թույլ չենք տա" /եւ մենք ծիծաղում ենք/, ուրիշները ձեռքերը լվանում են /ու դա ավելի լավ ա, իմ կարծիքով, գոնե հույսեր ու պատրանքներ չեն ստեղծում/: Չեն կարողանալու, ոնց որ մինչեւ հիմա ոչ մի բան չեն կարողացել, բայց մե՞զ ինչ: Ձեզ դա հուզու՞մ ա:

Ես ընկերներիս ու բոլորին, ով համաձայն ա, առաջարկում եմ, էկեք գնանք ու ասենք <չէ>: Տղամարդավարի: 88ի պես: Ուրախ, սաղի վրա թքելով, առանց հաշվարկների, ինտրիգների, խորը մտածելու: Ուղղակի ՉԷ որուհետեւ ՉԷ:
Ոնց գցում-բռնում եմ, ամենադժվարը կեղծելու համար կլինի այն դեպքը, երբ մասնակցությունը լինի շատ բարձր ու <չեն> ահավոր շատ: Ոչ մի բան էլ չեն կարողանա կեղծել: Կամ, համենայն դեպս, եթե 150 հազար հոգի ասի չէ, իսկ 151 հազար՝ այո, բոլորիս /եւ Սերժին/ պարզ կլինի, որ <չէ>ները իսկական են, իսկ <հա>ները նկարած: Եթե համաձայն չեք, մեկ ա, սրանց հաստատ չեք սիրում, էկեք ուղղակի թարս լինելու համար ասեք <ՉԷ>:

Էկեք հավեսով ապրենք, թքենք վրեքները ու ասենք ս..տիր: Սահմանադրությունը, լավն ա թե վատն ա, մերն ա: Ո՞վ են սրանք, որ կպնեն:

Էկեք գնանք ու ասենք ՉԷ

Սաղով: 15 րոպե ենք կորցնելու: Ու սա մեր, ՀՀ քաղաքացիների գործն ա: Անկուսակցական: Պարզապես այստեղ ապրող:

Որ տպավորությունները չմոռանամ․

քաղաքում չէի, ուշ եմ դուրս եկել փողոց, ու էն ամենադրամատիկ պահը /գնալ-մնալու/ չեմ տեսել, բայց ասեմ ինչ եմ ինքս տեսել իմ աչքերով դրանից հետո․
1. ում հետ խոսեցի, մարդկանց 90% համարում ա սերժի ասածը կոպիտ կռուծիտ, 10%` էլի կռուծիտ, բայց փոքր նվաճում, որից, այնուամենայնիվ կարելի ա քաղել օգուտ /ինքս առաջին խմբից եմ/
2. Բաղրամյանի առաջին գծում չգիտեմ ինչ էր, քանի որ հաղորդակցությունը մասերի մեջ լավ չէր, բայց հետնամասում ու միջին մասում նորմալ լավ ժողովուրդ էր, լիքը ծանոթ, լիքը պատկառելի տարիքի հարգարժան դեմքեր, կանայք, էքստրեմիստ-բան հաստատ չկար, սուտ ա, չնայած, հնարավոր ա սադրիչներ ու անհասկանալի անծանոթ կերպարներ պատահում էին: Ինչոր կողքերի մանր փողոցներում էին ֆռֆռում կասկածելի տպեր:
3. Բաղրամյան էկած իմ ծանոթները՝ բոլորը, էկել էին կամ այն պատճառով, որ Սերժի խոսոտւմները չեն ընդունել, կամ ոստիկանության սպառնալիքներից վիրավորված, կամ երկուսը միասին
4. Անընդհատ խոսում էին պառակտման ու դավաճանության մասին, հատուկ գնացել եմ Օպերա, երկար ժամանակ մնացել եմ։ Ուրեմն, ոչ մի զուգահեռ ցույցի մասին չի կարելի խոսել, ըտենց բան չկար: Մի 20-60 հոգի գնում-գալիս, իրար հետ վիճում էին, շատ հուզված: Կար տարօրինակ բան, իհարկե՝ լույսեր, հզոր դինամիկներ, կարծես էստի համեցեք վիճակ: Բայց շատ հուզված էրեխեք էին այնտեղ, որոնց ներկայությունը Օպերայում բացարձակ չէր կարող խանգարել Բաղրամյանին: Ու էդ բարձրախոսից մեկ անգամ մենակ օգտվեցին, մեկը /չգիտեմ անունը, ջահելներից/, ասեց, որ «մենք ստեղ չենք տարբերում մեզ Բաղրամյանի մարդկանցից, նույն բանն ենք ուզում, ով ցանկանում ա՝ թող վերադառնա, ով մնա՝ մնա, ոչ մի կոչ չենք անում, մեր մի մասն էլ միշտ այնտեղ էր» եւ այլն: Գոնե զուտ քանակով նույնիսկ ծիծաղելու էր: Ինչ էլ թերթերը ասեն-գրեն՝ չհավատաք: Էլի եմ ասում, սկիզբը չեմ տեսել օպերա գնալու, պատմում են, որ ծանր պահ էր, բայց հետո հավատացնում եմ, Օպերայում ոչ մի հակադրություն Բաղրամյանին չկար, ուղակի ինչ-որ բաների տարբեր ընկալում: Իմ խորին համոզմամբ, եղել ա պառակտելու փորձ ու նպատակ, բայց ՉԻ ՍՏԱՑՎԵԼ, սուտ ա, մանիպուլյացիայ ա, սաղ նույն բանն են ուզում ու նույն բաներից խոսում: Մի լսեք, միշտ եթե կարող եք գնացեք տեսեք ձեր աչքերով:
5. Էսօր առավոտ լսեցի, որ Վովան էկել ա օպերա ու փստցրել ա, որ «կսպասեն՝ մինչեւ խմորումները տեղի ունենան, որովհետեւ տեսնում է, որ անհաշտություն կա պայքարողների միջեւ»: Իմացեք, որ չի լինի, եթե չսարքեն: Էրեկ էդ էրեխեքին մոտենում էին ինչ-որ շատ կասկածելի տպեր յանըմ Բաղրամյանից ու վիրավորում-գնում էին: Համոզված եմ, որ իսկական բաղրամյանցիներ չէին:
6. Էրեխեքին դավաճան ասողների էն մասը, որը հատուկ կռիվ գցող չէ, խնդրում եմ հիշի ինչ վիթխարի քաղաքական մտքի եւ գործի գիգանտներ են կոտրվել կամ ցռել կամ ծախվել էդ պատասխանատվության բեռի տակ: Մեկը թեժ պահին գնաց տուն, մյուսը՝ աղոթելու եւ այլն: Իսկ ստեղ հաստատ «կոտրվել», «դավաճանել» կատեգորիաները ուղղակի անտեղի են, ուրիշ բան՝ սխալվել կամ չսխալվել՝ էն էլ ոչ մի բան միանշանակ չէ: Մի արեք, մեր հին փթած կոմպլեքսները մի դրեք երիտասարդների ուսերին:

Մի խոսքով

Apr. 26th, 2015

Էն օրը ինձ հրավիրել էին ԹՈՒՄՈ շատ զիլ հանդիպման: Խոսնակներն էին Տիգրան Մանսուրյանը, Լիլիթ Պիպոյանը, Սերժ Թանկյանը ու Տիգրան Համասյանը:

Խոսք գնաց նաեւ տարբեր երաժշտական տեսակների /ժանռերի/ մասին, իհարկե, ինքս կիսում եմ Մանսուրյանի կարծիքը, որ բոլորն էլ գույներ են ներկապնակի վրա, ու բոլորն էլ յհուրահատուկ տեղ պետք է ունենան:

Հետաքրքիր ա, snob Сноб բառը հայերենում կա՞ արդյոք, չեմ գտնում համարժեքը /ինչ-որ պճնամոլ կա, բայց էդ էն չի/, ու մտածեցի, որ սնոբի վրա միշտ ավելիսնոբ կա: Մարդ կա ռոք չի ընդունում, մարդ կա՝ ռաբիս, մեկին չես համոզի, որ ռէպն էլ արվեստ է /բանաստեղծության երաժշտականացված տեսակ է, իմ սիրողականն կարծիքով/; բայց էդ սաղ հեչ: Ինձ շատ հարազատ մարդկանցից կան, որոնց համար Բեթհովենի վաղ շրջանի դաշնամուրային համերգներն էլ են "մոցըրտատիպ" պոպսա, մեկն էլ Շնիտկեին Շաինսկու հետ նույն դարակում ա պահում: Մարդ կա ասում ա, եթե շարական չի՝ հոգեւոր չի, մնացածը եւրոպական կտեր են: Շատերը "մուղամ" բառից ալերգիա են ստանում, բայց զիլ ակադեմիական կրթություն ստացած ջութակահար ինձ պատմում էր ոգեւորված ինչքան խորություն կա այդ մուղամի մեջ:
Ոնց-որ միշտ, հանդիպումից հետո մի հարց առաջացավ, բայց արդեն ուշ էր, հիմա ուզում եմ բոլորին, ում եւս հետաքրքիր ա, այդ հարցը ուղղել.
Հիմա հարցս, խնդրում եմ պատասխանել ըստ էության, առանց շեղվելու, առանց նախասիրությունները բացատրելու.

Ո՞րն է բարձր երաժշտության սահմանումը կամ եթե դուք համարում եք, որ կա այդպիսի ավելիարժեքավոր, բարձր երաժշտություն, ապա ի՞նչ օբյեկտիվ ոչզգացմունքային հատկանիշներով կարելի է այդ տեսակը առանձնացնել

Հ.Գ. պայմանականորեն համարում եմ ցանկացած ստեղծագործություն, որը չունի միայն եւ ակնհայտ կիրառական նշանակություն /ասենք, դանակ սրել/ ես այստեղ համարում եմ արվեստ, նենց որ "ռեպը վաբսչե արվեստ չի" տիպի պատասխանները անտեսվելու են, եթե չունենան տրամաբանված հիմնավորում




էշմտքեր

Վերջերս հա ասում են «բարոյական, բարոյական», սկսեցի մտածել էդ ինչ ա, ու չհասկացա։ Երաժշտությունը, հագնվելը, նստելը, վերկենալը, քայլելը, մտածելը չեն կարող լինել անբարոյական։ Ամենակարեւորը, սերը կարող է տարբեր դրսեւորումներ ունենալ, կամ էլ սաղ միանգամից, կարող է լինել անտանելի կամ ոգեւորող, կործանարար կամ ապաքինող, ուրախ կամ սարսափելի, մտավոր, մարմնական, փոխհատուցված, չկիսված, նկարագրված կամ չհասկացված կամ չգիտեմ էլ ինչ, միայն թե երբեք չի կարող անբարոյական լինել։ Ուրիշ բան, որ ապրելով մարդկանց մեջ, պետք է նրբանկատ լինել եւ չվիրավորել էսթետիկական կամ ուրիշ նախընտրությունները, դա արդեն ոչ թե բարոյականի, այլ քաղաքավարության խնդիր է։ Մետրոյում մեկին սիրելը նույնպես ընդունելի չէ, ինչպես մետրոյում ձմերուկ ուտելը, բայց չգիտես ինչու ոչ մեկ չի ասում, որ ձմերուկ ուտելը ինքնին անբարոյական է։ Կամ մետրոյում ուտելը, էլի, մաքսիմում խոզություն ա, քանի որ ա/ պարտադիր չէ, որ գեղեցիկ տեսարան է, բ/ կարող ա ուրիշներն էլ են ուզում, բայց չունեն։ Ընդհանրապես, էն բարոյականությունը, որը հիմա ակտիվ քարոզվում է, իմ կարծիքով ընդհանրացված խանդի դրսեւորում է․ մարդիկ չեն ուզում, որ ուրիշները ուրախանան կամ որուհետեւ իրանք զրկված են այդ հնրավորությունից, քանի որ տխուր են ու զանուդա, կամ էլ ուզում են մենակ իրանք ուրախանան։ Կասեք, բա անբարոյականություն չկա՞ ընդհանրապես։ Ասեմ՝ կա, նշուշտ։ Անբարոյական ա մեծ իմաստով գողությունը․ կաշառք տալ պարտադրելը, կողոպուտը, մարոդյեռությունը, քցելը։ Նման տհաճ երեույթները անշուշտ անբարոյական են եւ բորշելիք։ Ու վերջ, էլ բան չեմ կարողանում պատկերացնել անբարոյական:

Shurprints

Որոշեցի պաստառներս ու տափակ նկարները  մի տեղ հավաքել, որ չկորեն



a lot of picsCollapse )

Tags:

Մարքարե

Միշտ սիրել եմ տաքսիստների հետ շփվել:
Բայց էսօր ամենահավեսն էր։ Ամբողջ ճանապարհ երիտասարդը աշխարհի արդի վիճակի ու ապագայի մասին գեզեցիկ, բայց կենդանի լեզվով դասախոսություն կարդաց, անկեղծ ասած, վաղուց էդքան հետաքրքիր չէր եղել։ Հետո առաջարկեց իրա մոդելը․ աշխարհի ամբողջ բնակչությանը ապահովվել ժամանակակից հաղորդակցման սարքերով, առեւտուրը ավտոմատիզացնել եւ իրականացնել այդ ցանցի միջոցով, ընդունել համաշխարհային սահմանադրություն, հիմնված Քրիստոսի առաջարկած գաղափարների /սոցիալական հավասարության ու բարոյականության/ վրա /բայց ոչ Մովսեսի/։
Հետո ասեց, որ ինքը ստիպված ա այդ գաղափարը իրականացնելու պատասխանատվությունը իր վրա վերցնել, քանի որ Հովհաննեսի Ավետարանում նշված Մխիթարիչը հենց ինքն ա /մի քիչ էլ մարքարե/։ Ու որ քրիստոնյա 3 մլրդ մարդկանց հետ հույսով ա հեշտ կլինի, մուսուլմանների հետ էլ, բայց բուդդիստներին համոզելը դժվար կլինի։

Սա գրում եմ ուղղակի որ չմոռանամ

դեպք զիբիլաց

Մեր բակի աղբահավաքման կետը գտնվում ա Կենտրոնի թաղապետարանից ուղիղ գծով մի հարյուր ոտնաչափ հեռու։

ջղայնացաCollapse )

Ինչո՞վ ա տարբերվում Աֆրիկյանների ակումբի դեպքը; Նրանով, որ բացի վատով հասարակական կարծիքի վրա թքելուց ու էշը առաջ քշելուց, աշխատում է նաեւ լավով համոզելու եղանակը: Վերջի օրերին հայտնվել են բազմաթիվ "համոզիչ" ու համոզող հրապարակումներ եւ ելույթներ, օրինակ սա կամ Նարեկ Սարգսյանի անձնական պատասխանատվության:խոստումը: Իհարկե, էս փաստարկներն էլ դեռ շատ վիճելի են, նախ, համաձայն ՀՀ ԱԺ-ի կողմից վավերացված ԵՎՐՈՊԱՅԻ ՃԱՐՏԱՐԱՊԵՏԱԿԱՆ ԺԱՌԱՆԳՈՒԹՅԱՆ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ ԿՈՆՎԵՆՑԻԱՅԻ (անպայման կարդացեք, շատ հետաքրքիր է) Յուրաքանչյուր կողմ պարտավորվում է արգելել պահպանվող որևէ հուշարձանի ամբողջական կամ մասնակի տեղափոխումը, բացի այն դեպքի, երբ այդպիսի հուշարձանի նյութական պահպանությունը հրամայաբար պահանջում է այն տեղափոխել: Այս դեպքում, իրավասու մարմինը անվտանգության անհրաժեշտ միջոցներ պետք է ձեռնարկի` հարմար վայրում հուշարձանի ապամոնտաժման, տեղափոխման և վերականգնման համար: Հիմա, իհարկե, չի բացառվում, որ իրոք կան պատճառներ տվյալ կառույցը տեղափոխելու համար, չնայած անձամբ ես դեռ չեմ լսել բավարար հիմնավորումներ, բացի փողոցի լայնքից, որը կարելի է ուրիշ կերպ լուծել, ասենք, շարժումը այդ հատվածումմ միակողմանի դարձնելով ու փողոցում կայանելը արգելելուց, վերջ ի վերջո, շատ ավելինեղ փողոցներ կան ամբողջ աշխարհում, որ նորմալ աշծատում են եւ հազար ու մի ուրիշ կառույցներ կան Երեւանում, որոնք խանգարում են, բայց որոնց ձեռ չեն տալիս / դե տերերը շատ կռուտոյ են/: Ու մի կողմ դնենք, որ փաստաթղթային բազան շատ կասկածելի ա, հայտնի չի նաեւ որ կազմակերպությունը պետք է իրականացնի, որն է վերակառուցելու համար հատկացված տարածքը /Նարեկը ասեց. "Շատ մոտիկ տեղ", լավ ա չերթվեց/

Բայց ասածս դա չէ, կարեւորը, որ քանի դեռ որեւէ խայտառակ ճչացող քաղաքաշինական հանցագործության համար որեւէ մեկը չի պատժվել եւ վնասները որեւէ ձեւով քաղաքին չեն հատուցվել, նման քննարկումները ընդհանրապես անտեղի են: Ինչպ՞ես կարելի է խոսել լրջագույն քաղաքաշինական միջամտության-վիրահատության մասին, եթե ո՛չ գլխավոր ճարտարապետները /նախկին թե ներկայիս/, ո՛չ քաղաքապետը իր չինովնիկներով, ո՛չ մշնախը, ոչ քաղաքաշինության նախարարները /առաջվա եւ հիմիկվա/ չեն կանխել եւ չեն արձագանքել, չեն դիմել իրավապահ մարմիններին ո՛չ Սեւան հյուրանոցի, ո՛չ Փակ շուկայի, ո՛չ սառցակոմբինատի, ո՛չ շաբաթներ առաջ ապօրինի քանդված Աճարյանի անվ. դպրոցի համար: Էլ չեմ ասում, որ աչքերիս առաջ կարծես թե օրինական քանդեցին հուշարձան շենքերը Շահումյանի հրապարակի վրա, ցինիկաբար ծածկելով "Կառուցենք պահպանելով" պաստառը, բայց մինչ օրս հասարակությունը այդպես էլ չտեսավ, թե ի՞նչ են կառուցում այդտեղ եւ տենց էլ մարդ չհասկացավ ո՞վ ա թույլ տվել քանդել շենքերը: Իհարկե, սրանք բոլորը չեն, ուղղակի էսքանը հերիք ա, որ հասկանալ, որ իշխանությունները չունեն ոչ մի իրավունք խոստումներ տալու, պատասխանատվության մասին խոսքերը դատարկ փուչիկ են, վստահության պաշարն էլ զրոական ա

Հիմա, ամփոփեմ. մինչեւ էս դեպքերի իրավական ու բարոյական պատասխանները չտրվեն իշխանության կողմից, որեւէ քննարկում Աֆրիկյանների շենքի ճակատագրի մասին անհնար է

Հեռանկարային

Հարց․ երբ որոշվեց սարի լանջին /Դեմիրճյան փողոցի վրա, խորհրդարանի հետեւը/ էս եքա շենքը կառուցել, որեւէ մեկը ուսումնասիրե՞ց արդյոք, թե ինչպես է փոխվում Թումանյան փողոցի հեռանկարը, որը առաջ վերջանում էր Թումանյանի թանգարանով՝ կանաչ լանջի ֆոնին:

Ես հիմա բացարձակապես չեմ ուզում գնահատական տալ, արդյոք լավ ա, որ լանջը փակվում ա պատի պես շենքով, այն էլ շեղված ու կիսատ, միգուցե դա լավ ա ու ճիշտ լուծում ա։

Ուրիշ բան եմ ուզում, որ մեզ ցույց տան նախագիծ, որտեղ էս հարցը ուսումնասիրվել ա․ գծագրեր, պատկերներ, հեռանկարներ։

Խոսք եմ տալիս, որ եթե ցույց տան, ու ասեն․ «ի՞նչ ես ասում, իհարկե հաշվի ենք առել, տես, մենք այս հարցի մասին մտածել ենք, ու սա ճիշտ է», ես էլ կասեմ, լավ, համոզեցիք, ընդունում եմ, շատ լավ ա ստացվել։

Ու մենակ սա չի, լիքը նման դեպքեր,ժամանակ լինի կնկարեմ, ցույց կտամ

2014-04-05 08.43.33

Conquistador

Եթե աշխարհում մարդ կա, որի արձանը պետք է տեղադրել Հայաստանում, դա Պեդրո Սիեզա դե Լեոնն է
Ես էլ մինչեւ այսօր չգիտեի այդ անունը, ոչ էլ քյավառցիները գիտեն, բայց հաստատ արժի

քանի որ այդ մարդն էCollapse )

Cieza_de_leon

Tags:

Ազատ, դե կատաղի~, էլի

Էսօր իմացա, որ Կառավարությունը հավանությունը տվել է՝ «Զվարթնոց» օդանավակայանի հին մասնաշենքը կքանդվի

Մի քանի օր առաջ Հանրային խորհուրդը քննարկել էր հարցը, ու մի շարք վաստակավոր ու հարգարժան մարդիկ ստորագրել էին բաց նամակ նախագահին /չգիտեմ ինչու, այդ նամակի տեքստը գտա միայն Գոլոսում, թարգմանված/

Կարելի է զայրանալ, ինչ խոսք

Բայց

Դիմում եմ բաց նամակը ստորագրած մարդկանց, իրոք հարգարժան, իրոք վաստակավոր
Դուք չե՞ք տեսնում, որ ձեզ արհամարհում են, ձեր համբերության բաժակը ե՞րբ է լցվելու, ինչքա՞ն կարելի ա: Էլ ի՞նչ պետք է անեն, որ հունից դուրս գաք, էդ կեղծ քաղաքավարությունը մի կողմ դնեք:
XIX դարի շերտը վերացավ, կոնստրուկտիվիզմից մի քանի արժեքավոր շենք քանդեցին, մնացածը այլանդակված ա: Նույնիսկ էն, որ մտքներովս չէր անցնի՝ Փակ շուկան քանդեցին, ձեն չհանեցինք համարյա, մոդերնիզմից մի քանի բան ա մնացել: Մոդեռնիմից, որը դուք՝ ստորագրածներիցդ մի քանիսն եք նախագծել-կառուցել-օգտագործել-շահարկել-հպարտացել-նախանձել:
Մի բան արեք: Ախար դուք որ մենակ նամակ գրեք, բա մե՞նք ինչ անենք: Ձեզ գոնե անձամբ են ճանաչում, հեղինակություն եք վայելում, մտեք վարչապետի մոտ, ձեռքով խփեք սեղանին, մի բան կոտրեք, բաժակ ա, ինչ ա, մի հատ լավ սկանդալ սարքեք, աղմուկ: Մի տեղից, մի հանձնաժողովից  շուխուրով դուրս եկեք, մի պարգեւից բարձրաձայն հրաժարվեք, ինչ ասեմ, մի կոչում հանեք գետնով զարկեք: Մի հատ կռիվ սարքեք, մեկին ուղիղ եթերում ապտակեք, ախար սենց ո՞նց կլինի: Մտեք նախագահի ընդունարան, ասեք. մինչեւ չասես <սիրուն չի>՝ տեղից չենք շարժվի: Մենք էլ մեջքներիդ կանգնած ենք, լավ, իմ փոխարեն ասեմ, ես կամ, հաստատ էլի լիքը մարդ: Բայց ախար դուք չկաք:

Հերիք ա տրամաբանված նամակներ գրել, ու՞մ են պետք, ո՞վ ա կարդացողը: Պետք չի ասել, որ վարչապետի առաջարկած մակետներով պուրակը <ուրիշ բան ա>, ասեք ուղիղ, ոնց մտածում եք, ասեք, որ դա ցինիկ ծաղրանք ա, էլ ումի՞ց եք քաշվում: Էլ ի՞նչ պիտի կորցնեք, եթե ձեր կառուցածը էլ չի լինի վաղը:


Ախար չե՞ք տեսնում, ձեր էրեկվա կառուցածին են հասել, հնից էլ բան չի մնացել: Հիմա, որ մենք եւ մանավանդ դուք, մեր կողմից հարգված մեծ սերունդ, ուրիշներից ժառանգածը չկարողացանք պահպանել, դուք կրկնակի պարտավոր եք ՁԵՐ ստեղծածի համար ԻՍԿԱՊԵՍ պայքարել: Սպասում եմ, ես: Ու պետք չի հետո ասել, էէէ, չկարողացանք, չստացվեց, ափսոս:

SHU_3434

ՋաՂջախել, արմատը՝ գաՂջ


Ամենասարսափելին էն ա, որ պաշտոնական անձանց թվում ա, որ իրանք խաղ են անում, աշխարհն էլ հետները։ Ո՞վ ա տեսել սենց անլուրջ, մանկամիտ էլիտա, ուշք ու միտքը շարիկ գլորելն ա։

Ախար ո՞նց բացատրես մարդկանց, որ դիվանագիտություն կա, պետություն կա, քաղաքականություն կա։ Երբ որ դու սովորական մարդ ես, ինչ ուզում ես ասա, ինչ միտք ուզես՝ ծնի, լավ, եթե պատգամավոր ես, էիլ, քանի որ ոչ մեկ պատգամավորներին լուրջ չի վերաբերվում, կանցնի կգնա։ Բայց երբ որ դու կառավարության անդամ ես, այն էլ իշխող կուսակցության ներկայացուցիչ, ամբողջ լուրջ աշխարհը բառերիդ լուրջ ա վերաբերվում։ Հիմա արի թուրքերին կամ ճապոնացիներին բացատրի, որ նախարարը ոչ թե դիվանագիտորեն ասեց մի բան, որը չէր կարող ուղիղ տեքստով ասել նախագահը, բայց մէսիջ էր ու չգիտեմ ինչ, այլ պարզապես նախարարը պարապ ա մնացել ու խաղ ա անում, որ կայֆ բռնի ու ղժժա, երբ ինչ-որ «Ճ» դասի ադրբեջանական թերթ մեկնաբանություն անի /որը ես անձամբ տեսել եմ սպիտակ հողաթափիկներով դագաղի մեջ/։
Օրինակ, եթե թուրքական ԺԷԿ-ի պետ մի բան ասի ընդհանուր քաղաքականության մասին, մենք վստահ գիտենք, որ մի բան կա, երեւի իրանք էլ կարծում են, մերոնց ասածն ա տկեվանց իմաստներով։

Մի՜ արեք, մի խոսեք, ձեռ մի տվեք, դուք մի բան դուրս եք տալիս, մենք ու մեր էրեխեքը պետք ա պատասխան տանք, չե՞ք ջոկել։ Չե՞ք զգում, որ ամենինչ թարս ա աճում, ինչին կպնում եք։ Հարցը Թուրքիայի ռեակցիայից վախենալը չի, հիմա եթե պետությունը որոշի պատերազմ հայտատարել թուրքերին ու վերջին մարտը տալ, էդ ուրիշ, բայց սենց մի բան բլթցնելով չի։ Հիշեք, էն վախտ ասում էին մի խաղա թուրքերի հետ, այ ինքնուս շախմատիստ, չլսեց, բայց դե նա գոնե ֆորմալ առումով նախագահ էր, ասենք թե ինչ-որ տեղ գոնե արտաքին քաղաքականության հարցերով զբաղվող ի պաշտոնե, դու ու՞ր ես խցկվում։
Իսկ բուն քննարկումը իհարկե, կարա լինի, չնայած անիմաստ ու ժամանակավրեպ ա, էս հարցը դեռ 1918 թվին էր քննարկվում, հիշեք Արարատյան կամ Երեւանյան հանրապետությունը, բայց եթե Աշոտյանը էդքան ուզում ա խորանա, թող նախ աթոռը լքի, նոր զբաղվի դրանով։


1501708_713075495383167_1638869465_n

Էրեկ էս թեման քննարկում էինք, որոշեցի էս մեկնաբանությունս առանձին դնեմ, որ չմոռանամ /նշեմ, որ հիմնականում Երեւանի մասին կխոսեմ, չնայած հանրապետական մասշտաբի խնդիրներ են/։ Էս էսքիզային գրառում ա, կիսատ-պռատ, բայց մոտավորապես սենց
լիքը տեքստCollapse )

Ծնունդ

Նավի արագությունը բաց ծովում չափելու համար պարան էին գցում ջուրը ու կապերով հաշվում, այլկերպ չես կարող ճիշտ գնահատել շարժման արագությունը: Նույնն էլ ժամանակը, երբ ապրում ես ժամանակի մեջ, ընթացքը դժվար ա հասկանալ:
Հիմա, տատիկիս ծնունդի օրը, հասկանում եմ, որ մեծացել եմ, քանի որ արդեն իրա անունը շատերին բան չի ասի, իսկ ժամանակին ինձնից մի քիչ տարիքով մեծ մարդկանց մեջ մեկ էլ պարզվում էր, որ շատերին տատիկս է սովորեցրել դաշնամուր նվագել /ոմանք հետո լուրջ հաջողություններ են ունեցել/, ու համ էլ ոնց կարող էին երեւանցիները չճանաչել Սայաթ-Նովա երաժշտական դպրոցի հիմնադիրներից մեկին :)
էհ

Tags:

Հիմա որ ասեմ, խելացի ու հասկացող մարդիկ կծիծաղան երեւի անգրագիտությանս վրա, բայց դե ոչինչ: Ինձ թվում ա, կան արվեստագետներ, չեմ վախենա ու կասեմ հանճարեղ, որոնց ճանապարհը չի կարելի շարունակել, փակուղային ա: Դրանցից մեկը /իհարկե, միայն եւ միայն իմ կարծիքով/ Գլեն Գուլդն ա: Գուլդի պես տեքստի հետ վարվելու ցանկացած փորձ պետք ա կանխել, նախորոք ստեղները ձեռքից առնելով ու մատերը վնասելով, կամ գոնե լոլիկածեծ տալով: Ուրիշ օրինակներ էլ կան. Փարաջանով, Գաուդի /չսիրածս/, երեւի Էլ Գրեկո: Նրանց պես ստեղծագործելու փորձերը գլխանց դատապարտված են: Բայց Գուլդին շատ եմ սիրում:

Ինչու հիշեցի

լսեք 4:00-ից ու ուշադրություն դարձրեք վերջի երկու ակորդներին

http://youtu.be/2BRE19mdtQM?t=4m3s

Առաջի անգամ որ լսեցի երեւի 92 թիվն էր, մութ էր, նաուշնիկով-պլեյերով, ու էդ երկու ակորդը ահավոր տպավորվել էին:

Հետո հատուկ գտա ճիշտ տարբերակը
Համեմատեք 8:30-ից էլի վերջի երկու ակորդը /ի դեպ, էլի հանճարեղ կատարում/, այսպես է գրված

http://youtu.be/8ZyxKd_18G4?t=8m33s

հիմա չխոսենք արագ-դանդաղի մասին, մեկի մոտ 4 րոպե, մյուսի 8 եւ այլն, կարելի է վիճել, չհավանել
բայց էդ վերջի երկու ակորդը ինձ ցնցում են, եսիմ, երեւի սենց ասեմ, իմ համար Գուլդը շշմելու ռեժիսոր ա, բեմադրիչ, ու էդ վերջի հարվածներով սոնատը դառել ա իսկական տրագեդիա

Սպես գիշերային մտքեր, շատ չծաղրեք

П.С. Для русскоговорящих друзей: сравниваю интерпретации, послушайте два заключительных аккорда

Latest Month

July 2016
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      

Tags

Page Summary

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by Lilia Ahner