My Moruq

La chèvre du Thibet ֊ Ապոլիներ․ Գազանանոց․ Տիբեթյան այծ

որ չկորցնեմ

Guillaume Apollinaire: Le Bestiaire ou Cortège d'Orphée: La chèvre du Thibet

Les poils de cette chèvre et même
Ceux d’or pour qui prit tant de peine
Jason, ne valent rien au prix
Des cheveux dont je suis épris.

Ապոլիներ․ Գազանանոց․ Տիբեթյան այծ


Մազերն այս այծի, նույն գեղմը ոսկի,
Որ այդքան տառապանք սոսկալի
Պատճառեց Յասոնին, ոչինչ է ըստ իս
Ծամերի համեմատ սիրածիս

(թարգմանության սեւագրություն)



Аполлинер: Бестиарий: Тибетская коза

Шерсть этой козы и руно золотое,
Руно, что Язона лишило покоя,
Не могут сравниться с тем шелком волос,
Который тоже покой мой унес.
(пер.Н. Кудинова)






La Chèvre du Thibet (from Le Bestiaire). Music: Francis Poulenc (1899-1963)

My Moruq

К.АЛАБЯН. ПРОТИВ ФОРМАЛИЗМА, УПРОЩЕНЧЕСТВА, ЭКЛЕКТИКИ. "Архитектура СССР" 4 - 1936


Քանի որ վերջերս շատերն են հետաքրքրվում հայկական ճարտարապետության պատմությունով, որոշել եմ ինչ պատահմամբ գտնում եմ՝ այստեղ դնել: Շատ ենք վերջերս խոսում թամանյանական֊եսիմնչ: Բայց քչերն են հասկանում, օրինակ, ստալինյանը որն ա: Դա գաղափարախոսություն է, որը դրսեվորվել է գեղարվեստական արտահայտամիջոցներով: Եւ ոչ հակառակ: Եւ որ ասում ենք․ այսօրվա արդի հայկական ճարտարապետությունը կապկում է ստալինյանը, խոսքը առաջին հերթին հենց գաղափարախոսության մասին է: Բայց պետք չէ ուղղակի կրկնություն որոնել: Ոչ, սա ինտուիտիվ, վատ հասկացվաց, ենթագիտակցական մակարդակի վրա տեղի ունեցող պրոցես է:

Ահա Կարո Հալաբյանի հոդվածը՝ ԽՍՀՄ Ճարտարապետություն - 4 - 1936 ամսագրից:

Ինքը՝ Կարո Հալաբյանը անշուշտ տաղանդավոր ճարտարապետ էր: Բայց եկեք ազնիվ նայենք փաստերին, տեսեք ինչ վախենալու տեքստ է: Հալաբյանը շատ խելացի, խորամանկ եւ հարմարվող դուրս եկավ, ժամանակին ճիշտ կողմնորոշվեց: Ինքն էլ էր կոնստրուկտիվիստական փորձեր անում, բայց դե հասնելով բարձր պաշտոնների՝ հրաժարվեց սխալ բաներից, վերցրեց մի մեծ թուր ու սկսեց աջ ու ձախ կտրել, բավականին հաջող: Համոզված եմ, որ նման հոդվածներից հետո ահագին մարդ գնում էր ուղիղ Սիբերիա: Երջանիկ եմ, որ չեմ ապրում այդ ժամանակներում:

Կարդացեք անպայման: Չնայած ծանր է, խեղդվում ես միտեսակ:



ПРОТИВ ФОРМАЛИЗМА, УПРОЩЕНЧЕСТВА, ЭКЛЕКТИКИ
К.С.АЛАБЯН

Collapse )


My Moruq

Շարունակում ենք

Ուզում եմ պատասխանել հարգարժան Մարինե Պետրոսյանի հաջորդ հոդվածին:

Կարդալ այստեղ
Ուրեմն, ասեմ: Այն ամենը, ինչ գրել ես Թամանյանի մասին, այո, ճիշտ է: Այս բոլոր գաղափարները հայտնի են բոլորին, ովքեր իրոք հետաքրքրվել են, կարդացել են: Այո, խնդիր կար նոր մայրաքաղաք կառուցելու, հինը պահպանելու խնդիր դրված չէր: Եվ սխալ է պատմությունը <եթե>ներով գնահատել: Հենց դրա մասին բոլորս հազար անգամ ասել ենք, չգիտեմ ինչու ես ասում, որ դա դու ես հայտնագործել, հարյուր հատ հղում տվեցինք, ասում ես՝ հետաքրքիր չէ: Անցել է 100 տարի, եւ կարող ենք փաստել. լավ թե վատ, բայց այն ժամանակվա խնդիրները լուծվել են ժամանակին, իհարկե, ոչ ամբողջությամբ: Այսօր ամենինչ փոխվել է. չկա զրոյից նոր մայրաքաղաք կառուցելու անհրաժեշտություն, այսօրվա Երեւանը մակերեսով 10 կամ 50 /չգիտեմ հաստատ/ անգամ ավել տարածք է զբաղեցնում, քան թամանյանականը: Փոխվել է հասարակարգը /մի քանի անգամ: Փոխվել են համաշխարհային քաղաքաշինության տենդեցները, գեղագիտական մոտեցումները: Հիմարություն է քննադատել Թամանյանին այն տեսակետից, թե սխալ է թե ճիշտ, բայց նաեւ հիմարություն է ընդունել որպես խնդիրների լուծման միակ ճանապարհը: Մի անեկդոտ կա, վրացական կինոից. գյուղացիներից մեկը բարձրանում ա էլեկտրական սյան վրա, չի կարողանում իջնել: Հարեւանները հավաքվում են, մեկը ասում ա, ես գիտեմ ձեւը, մի պարան գցեք, ծերը բռնում ա, ասում ա դե քաշեք: Գյուղացիք քաշում են, էս մարդը ընկնում մեռնում ա: Ասում են, այ մարդ, էս խի՞ սենց բան արեցիր, պատասխանում ա. անցած տարի մեկը ջրհորն էր ընկել, տենց էինք հանում:

Երկրորդը, եթե ինչ որ մեկը ասում է, որ Թամանյանը ստալինյան քաղաքաշինություն էր իրականացնում, ես վեճը լքում եմ, ինչպես կլքեի, եթե մեկը ասեր Բախը՝ ատոնալ երաժշտության հիմնադիրն ա: Բավական է կարդաս ստալինյան հանդեսների քննադատությունը, որ տեսնես, ոնց էին նրանք քննադատում Թամանյանին: Անգրագետ, ավելիճիշտ՝ տգետ մարդկանց հետ խոսելը ժամանակի կորուստ է, ես չգիտեմ, քեզ ով ա տենց բան ասել, Մարինե ջան, արխային քշի թող գնա: Միեւնույն ժամանակ ծիծաղելի է այն կարծիքը, որ այսօրվա մեր քաղաքաշինությունը թամանյանական գիծն է շարունակում, ոչ եւ ոչ: Հենց ստալինյանն է շարունակում, բայց լինելով կրկնողություն՝ որակի տեսակետից շատ խղճուկ ու թերի:

Երրորդն էլ, երբ ասում ես, չկա ալտերնատիվ: Ես էլ կարող եմ չկարդամ քեզ, մյուսին, մյուսին, ասել, որ չկա ժամանակակից հայկական գրականություն: Չկա, որուհետեւ ես ալարում եմ մտնել գրախանութ ու մի գիրք առնել: Տասնյակ տարիներով աշխատում ենք, հարյուրավոր առաջարկություններ ենք արել, լավն են թե վատը՝ դա էլ ուրիշ խնդիր է: Կարող եմ բառերով էլ ասել. քաղաքաշինությունը պետք է լինի միջավայրային, կեղծ ձեւերը փակուղի են տանում, Թամանյանի ճարտարապետությունը բացի ամենինչից նաեւ ազնիվ էր՝ նյութերը, շինտեխնոլոգիան ու ձեւը համապատասխանում էին իրար, էլ չեմ ասում համապատասխան կրթության եւ մասնագիտական տաղանդի եւ ունակությունների մասին: Պետք է կառուցել այսօրվա մեթոդներով, այսօրվա ճարտարապետություն, բոլոր դեպքերում՝ հաշվի առնելով կոնկրետ տարածքի հատուկ պայմանները եւ սահմանափակումները: Ու քանի որ ի տարբերույթյուն 1920 թ մենք արդեն ունենք մեր մայրաքաղաքը՝ արդեն թվով երրորդ պետության, մենք պարտավոր ենք նոր մեթոդներ գտնել պահպանել նաեւ հիշողությունը:

My Moruq

Մի քանի կետ

Քանի որ ՖԲ֊ում դժվար եւ անիմաստ է նորմալ զրուցել, որոշեցի այստեղ պատասխանել հարգելի Մարինե Պետրոսյանին: Նախ, շնորհակալություն ուշադրության եւ բանավեճի անցնելու համար: Երկուսն էլ մեզ շատ պակասում են:

Ճիշտն ասած, եթե միայն իմ դիրքորոշման մասին խոսեմ, ապա Մարինեն իհարկե մեղադրելու իրավունք ունի, բայց ոչ թե միտումնավոր կիսատ թողելու կամ թաքցնելու, այլ վատ շարադրելու, բայց դա բացատրվում է նրանով, որ ես տեսական աշխատանքներ գրելու հմտություններ չունեմ, այն գաղափարներս համակարգված չեն, համ էլ օտարալեզու կրթություն եմ ստացել՝ հետեւաբար միգուցե լեզուս էլ մի բան չէ: Բայց փորձեմ կետ առ կետ ճշտել դիրքորոշումս:

Նախորոք ասեմ, չեմ կարողանա ինձ ստիպել գրածս խմբագրել, եթե անկապ անտրամաբանական կտորներ լինեն, ներողություն, արագ-արագ գրում եմ: Հարցերին հավեսով կպատասխանեմ


ԿԱՌՈՒՑԵ՞Լ ԹԵ ՉԿԱՌՈՒՑԵԼ ՆՈՐ ԵՐԵՎԱՆԸ

Collapse )

My Moruq

Ում եք շատ սիրում, նոր հին Երեւանին թե հին նոր Երեւանին

Այս հարցազրույցը շատ հետաքրքիր է վերլուծելու համար:

Նախ, ասեմ, որ Լեւոն Վարդանյանը ի տարբերություն շատերի, անկեղծ է եւ իրոք ասում է այն, ինչին հավատում է: Գնահատում եմ:

Հիմա երկու բառով, առանց շատ խորանալու: Էն «սարայական» ասուլիսի ժամանակ ես կարծիքս հայտնեցի, որ մեր քաղաքաշինությունը սկզբունքորեն մի 50 տարով հնացել է: Հետո ճարտարապետները նեղացան, որ իրենց ռետրագրադ եմ համարում: Իրականում, խոսքը առանձին ճարտարապետների մասին չէ, այլ համակարգի:

Վարդանյանի օրինակ բերած բժշկական կոնսիլիումը ապացուցում է, որ մոտեցումները էնքան հին են, որ այդ կերպ մտածող մարդիկ նույնիսկ չեն հասկանում, ինչի մասին է խոսքը: Շատ վատ օրինակ է, վաղուց արդեն քաղաքաշինությունը չի որոշվում մասնագիտական կոնսիլիումներով, դուրս է եկել փակ ժողովների նեղ սենյակներից: Էլ չեմ ասում, որ էդ կոնսիլիումների ո՛չ ձեաչափը գիտենք, ո՛չ օրինական հիմքերը, ո՛չ կազմը: Դե ասում եմ, չխորանամ, զուտ թեզեր են:

Ես բացարձակ չեմ ուզում իմ կարծիքը ասել բանախոսի ճարտարապետության մասին, չնայած ունեմ, համենայն դեպս, հարգում եմ, ի տարբերություն որոշ սրճարանաբնակների, մեծ փորձ ու սեփական ձեռագիր ունի: Բայց, իհարկե, զավեշտալի է, որ իր հետ բոլոր անհամաձայն մարդիկ իր համար անբան ոչնչություն են: Քիչ մը չհիմնավորված մեծամտություն է: Միեւնույնն է, սարսափելով տգետների շարքում հայտնվելու վտանգից, ասեմ, որ այդպես էլ չհասկացա «Հին Երեւանը» ինչ բան է: Ավելիճիշտ, ես ինքս պատկերացնմում էի, բայց հեղինակի բացատրությունը շատ հակասական էր եւ բարդ: Մի կողմից, ասում է․ ով մտածում է, որ դա հուշարձանների պահպանման ծրագիր ա ու այդ տեսակետից է քննադատում՝ նա հիմար է: Մյուս կողմից, ով դեմ է կամ չի ուրախանում՝ էլի հիմար է, քանի որ էս ծրագրով փրկելու ենք երեւանյան շենքերի նմուշներ: Նախ, էդ «փրկելը» նոր մասնագիտական եզր է, էկեք հասկանանք, ինչ ենք անելու․ տեղափոխելու շենքերը ամբողջությամբ, ֆասադները: Չե, շենքերի կեսը արդեն գոյություն չունի, մի քանինիսի ճակատների քարերը խառը֊խշտիկ մի տեղ գցած են, ու Աֆրիկյանինը՝ հատիկ֊հատիկ պահպանված: Իրականում, այս ծրագրի մեջ երեսպաշտություն կա, քանդելու ինդուլգենցիա: Դե էն որ ծնողիդ տանում ես ծերանոց, անպայման ասում ես, չէ, այնտեղ քեզ լավ կլինի, սիրուն-կուշտ-տաք ու, ամենակարեւորը, կողքդ էլի քո նման տատիկ֊պապիկներ, շախմատ, բլոտ, նարդի, ծելեվիզըր:

Իմ պատկերացումով, կառուցվում է ընդամեը շատ մեծ առեւտրի կենտրոն, որի ճակատներում որպես դեկորացիա օգտագործված են երեւանյան հին շենքերի մոտիվներ, տեղ֊տեղ մի քանի իսկական շենք: Գաղափարը հեչ նոր չի, ճարտարապետական այդ սերունդը ոգեշնչված էր 1977 Ջենքսի «Պոստմոդեռնիզմի ճարտարապետության լեզուն» գրքից, վախենամ, շատերի համար պոսմոդեռնով էլ ավարտվեցին ճարտարապետության համաշխարհային զարգացումները: Դրանց ավելացել է 3 հանրապետության իբր նժդեհական ձեւական ազգայնականությունը, ու ստացել ենք այսօր տիրող արդեն մոռացված ամերիկյան 70-80-ականների պոստմոդեռնիզմի եւ ստալինյան հետպատերազմյան ուղղաձիգ ճարտարապետության վախենալու սիմբիոզը: «Ազգային՝ ձեւով, պոստմոդեռնիստական՝ բովանդակությունով:» Որի առանձին նմուշներ կարող է լավ են նկարված, շնորհքով հեղինակներ ունեն, մյուսները՝ կատարյալ անգրագիտություն են: Բայց որեւէ մեկը չես կարող կոչել ժամանակակից հայկական ճարտարապետություն:

Երեւի առեւտրական տարածքների մասին էլ Мейтленд. Пешеходные торгово-общественные пространства֊ն էր ոգեւորում: Բոլորս էլ ունեինք այդ գրքից, ուրիշ դե քիչ կար: Կտրվածքից այդպես ենթադրեցի, միգուցե սխալվում եմ:

Հետո, մարդը ասում է, պետք է, օրինակ, սովետական մոդեռնը քանդել, որուհետեւ ԵՍ չեմ հավանում* ու համարում եմ քանդվելիք: Նորմալ է, մարդ ա, կարծիք ունի: Բայց զարմանալին այն է, որ միշտ այդ կարծիքն է դառնում գործնական, որոշումներ կայացնելու հիմք: Ինչու՞: Որուհետեւ հենց իր ասած կոնսիլիումներն են որոշում, գաղտնի փակ կոնսիլիումները՝ տարօրինակ անհայտ չափանիշներով հավաքվող, չնայած չէ, շատ պարզ, ինչ կոնսիլիում ինչ բան, եփած հավի ծիծաղն էլ էկավ ))))) բայց դա էլ ուրիշ թեմա է:
Լավ, շատ խոսեցի, բայց հետաքրքիր ա, ,լսեք:


* իհարկե, ասում է, մարդիկ էլ էին զզվում, օրինակ բերեց, որ ժողովուրդը «կուկուռուզ» ու «կռազ» էր ասում, բայց հավատացեք, դա ճափանիշ չէ պետության եւ հանրության կյանքի արդյունքները արժեւորելու համար

My Moruq

օգտակար text tips

Էնօրը որոշեցի մի տեղ հավաքել տուֆտա անգրագետ անիմաստ արտայայտությունները, որոնք կարծես թե խորիմաստ են, բայց եթե լուրջ մտածես՝ բացարձակ ԱՆիմաստ են, վերջերս տարածում են ստացել նոր հայերենում, մասնավոտապես պաշտոնական ու բանաձեւի պես օգտագործվում են բամավեճը փակուղի բերելու նպատակով կամ որպես կռուծիտ։ Անձամբ ես ցածը նշված բառակապակցություններին հանդիպելիս, դրանք պարունակող խոսքը ուղարկում եմ աղբաման։ Գնացինք

- ցեխ շպրտել, մեր վրա ցեխ մի՛ շպրտեք
օգտագործվում է հիմնականում արդեն իսկ ցեխոտված անձանց կամ երեւույթների կողմից սույն ցեխի առաջացումը բացատրելու նպատակով։

- շոու մի սարքեք,սա շոու էր
օգտագործվում է նույնիսկ բառիս բուն իմաստոբ հեռուստա- եւ ուրիշ շոուների ընթացքում։

- ոմանք փորձում են դիվիդենտներ շահել
Այս արտահայտությունը սիրում են մարդիկ, որոնք շառից ու փորձանքից էլ առանց օգուտի դուրս չեն գալիս

- կրթական ցենզ, դուք չունեք էդքան կրթական ցենզ, որ հետս վիճեք
Բազմիցս օգտագործել է կրթության եւ գիտության հաղորդավար Աշոտյանը։ Ուրեմն ասեմ, մարդը չի կարող ցենզ ունենալ, ցենզին կարելի է համապատասխանել, մնացածը կարելի է կարդալ, եթե ցանկություն լինի

- եկեք գնահատականներ չտանք
Համաձայն եմ, սա կարող էր ասել ուսանողը դասախոսին ստուգարքը տապալելուց հետո, բայց ոչ քաղծառայողը կամ պատգամավորը՝ քաղաքացուն կամ նմանատիպ լրագրողի

-կարեւորը, համախմբվենք
Նույնիսկ խաշի սեղանի շուրջ չստացվող կոչ է, քանի որ անպայման մեկը ալերգիա ունի զինգից ու ժարիտարած ճուտ ա պատվիրում, բացարձակ չխանգարելով ընդհանուր համերաշխությանը։ Բավական է պարզապես մնալ Սահմանադրության եւ ՔՕ պահանջների շրջանակներում

շարունակելի

Esher

Ապրելու մասին

Քանի որ էս թեման չգիտես ինչու չի կորցնում արդիականությունը, ասեմ իմ կարծիքը ու սրանից հետո միշտ էս գրառման վրա հղում եմ անելու, որ երկար բարակ չբացատրեմ: Կարող եք համաձայն չլինել, բայց ինձ համոզել չի լինի, սա տարիների ընթացքում ձեւավորված կարծիք ա.

1. ուրեմն, ցանկացած մարդ, ով չի խախտում օրենքը /մանր-մունր կարմիր լույսի տակ անցնելը չենք հաշվում/, դրանով ուրիշ մարդկանց վնաս չի տալիս եւ որեւէ օրինական ճանապարհով ճարում է ապրելու միջոցներ /այդ թվում՝ նույնիսկ չաշխատելով՝ օրինական նպաստ է ստանում պետությունից կամ գումար բարեկամներից կամ դատարկ շշեր է հավաքում աղբանոցներում/, այդ մարդը իրավունք ունի չպատասխանի «իսկ դու ինչ ես արել այս կյանքում» տուֆտա հարցին:

2. եթե բացի առաջին կետի պայմաններին համապատասխանելուց տվյալ քաղաքացին նաեւ բոնուսային հարցերի է պատասխանել, այն է․ ծառայել է բանակում կամ ուրիշ պարտավորություններ է կատարել, ապրուստի միջոցները վաստակում է ստեղծագործ աշխատանքով * , պարբերաբար հարկեր վճարում, ունի երեխաներ եւ ապահովում է երեխաների ապրելու եւ կրթություն ստանալու գոնե մինիմալ պայմանները եւ այլն, ապա այս մեր քաղաքացուն պետությունը եւ հասարակությունը պարտավոր են աչքի լույսի պես պահել եւ գուրգուրել, նույնիսկ եթե վերընշված անձը լինի այն աստիճան ժլատ ու սառնասիրտ, որ ոչ միայն բարեգործությունով չզբաղվի, այլ նույնիսկ հարեւանին մի պտղունձ աղ չտա կամ առատաձեռ լինելով էնքան ապաշնորհ լինի բիզնեսում, որ նույնիսկ մի փոքրիկ գյուղի ջրագիծ չկարողանա կառուցել: Եւ, հետեւապես, «իսկ դու ինչ ես արել այս կյանքում» տուֆտա հարցին այս մեր քաղաքացին կարող է չպատասխանել արդեն բավականին կոպիտ տարբերակով:

3. Առաջին կետի պայմաններիմ հակասելու դեպքում ոչ մի եկեղեցի կառուցել կամ բարեգործություն անել չի օգնի: Պաբլո էմիլյո էսկոբար Գավիրիայից լավը չեք կարող լինել, մարդը տասնյակ գյուղեր եւ ավաններ կառուցեց ու պատրաստ էր Կոլումբիայի արտաքին պարտքը իրա ջեբից փակել, բայց դե չէ էլի, մեկ ա մնաց հանցագործ ու մարդասպան:


* ստեղծագործ լայն իմաստով, հավաքարարից՝ մինչեւ ձեռնարկություններ ստեղծող գործարար: Դժվարանում եմ ոչ ստեղծագործ աշխատանքի օրինակ բերել, մենակ ԴԱՀԿ-ն ա մտքիս գալիս